«آیت الله منتظری درگذشت.»

بغض می کنم. یاد تلخی های تمام این شش ماه گذشته میفتم. انگار هر کدام از مصیبت هایی که بر سر ملت رفته٬ دانه دانه از گورهای دلم درمی آیند. یاد آن بعد ازظهر بیست و پنج خرداد میفتم. من و مائده و سجاد بودیم. خوشحال بودیم. ذوق کرده بودیم. ترسمان ریخته بود. جمعیت بیداد می کرد. سجاد می گفت:«به سرم زده آروم آروم تا خود انقلاب برم ببینم تا کجا ملت هستن.» خندیده بودیم. شوخی کرده بودیم. بعد زهرا را دیدیم. حالمان خوب بود تا شب.برگشتیم خوابگاه. پای تلفن بودم. با مادرم حرف می زدم. تعریف می کردم که چقدر جمعیت زیاد بود و چقدر همه خوشحال و امیدوار بودند و چقدر همه چیز روشن به نظر می رسید و چه شعارهایی می دادیم و ... صدای تیر آمد. پنج- شش تا را خودم شنیدم. وسط همان مکالمه. فکر کردم تیر هوایی می زنند تا ملت را متفرق کنند. بعد فهمیدم چه شده.   

در طول این سه چهار سالی که دور از خانواده زندگی می کنم، هیچ وقت این همه دلم نخواسته شب یلدا را کنار پدر و مادرم باشم. این که آدم با کسانی که باهاشان زندگی می کند، زندگی نکند دل آدم را می چلاند. آدم هر روز، قطره قطره کمی از دلش را از دست می دهد. حواسش هم نیست. حواسش پی روزهای پیش روست. آدمیزاد حواسش همیشه پی روزهای پیش روست.

 آخیش

یعنی تمام این ماجرا را که شخص محترمی وارد قصر شده از روی چراغ ها و نورشان تعریف کرده. شاهکار نیست این ویرجینیا وولف؟ 

مرحوم مهدی سحابی.